Ben menfaatsiz severim seni adam
Bazen gülüşünü bazen gözyaşını
İkiside senden gelir sevdam biliyorsun
Ben küçükkende incir ağaçlarını severdim
Çiçeğini hiç koklayamadığım incir ağacı
Ama reçelini çok severdim onsuz yapamazdım
Ihlamura olan aşkımı da bilirsin kış mevsimi o olmadan hastalığım geçmez
Peki onun meyvesinin çiçeğini kaç kez koklayabildim
O kokuyu ararken ne kadar çok kaybolmuştum
Şimdi söylesene sevdam seni nasıl menfaatle seveyim çiçeklerden bile menekşeyi severken ben seni nasıl üzeyim
Sen beni üzebilirsin lafım yok çiçek açmazsın açmasan da olur kokun ruhuma dindi sevdam artık binlerce çiçek açsan yine
alamam kokusunu...
©dilba
D