Hiç ışık yok
Dünden bugüne
Bu şehrin gecelerinde
Gündüzün yamalı sabahında
Söndürdüm yüreğimin aydınlığını
Yığıldım hayatın içine içine
Karanlık burası zifri bağrımda
Çatlamış dudağımda acı bir tad
Yutkunamıyorum yarınların umudunu
Sonra
Duyup görüyormuyum bilmiyorum
Aklım da tıka basa uğultular
Sanki sinsi bir sessizliğe kapılıyorum
Üstüme çöküyor yalnızlığın hissi
Her adım da
Dermanı yok sırası dağlar arası
Uzun uzun yollar da gömülen yaşlılık
Yorgunluğuma yenildi
Gençlik güneş ve ay
Ve
ruhuma gelenler var
Sessiz ol
Yüreğim dilsiz bi an
©dilsizaşk
D