Hayatım bedenime ağır geliyor, Taşıyamayacağım bir yük omuzumda... Döndüğüm her taraf karanlık,
Yürüdüğüm yollar çıkmaz sokak.
Kendimi kaybediyorum, farkındayım.
Benliğimi, hayatımı, hayallerimi...
İçimde biriktirdiğim ne varsa dökülüyor. Dayanamıyorum...
Sessizce ağlıyorum kanadı kırık hayallerime, Derman bulamayışıma,
Uykusuz gecelerin sebebi acılarıma...
Hep iyiyim diyorum ya!
Ben hiç iyi değilim azizim, hiç iyi değilim.
Kırık dökük bir enkaz gibiyim;
Elinde kalıyor her acım,
Dokunduğun her yer paramparça.
Her hücrem de ayrı acı gizli.
Ben hayatta hep tek başıma mücadele etmişim.
Tek başıma düşmüş, tek başıma kalkmışım.
Ne kırıldığımda saranım olmuş,
Ne ağladığımda omuz verenim.
Tek başıma kırılmış, tek başıma ağlamışım hep.
Düşündükçe daha da çıkmaza giriyorum.
Düşünmemek en iyisi diyorum,
Düşünmeden, insanlığın ne demek olduğunu bilmeden yaşayıp gideyim diyorum,
Yapamıyorum...
Düşünmekten yorulur mu insan?
Düşünmek acı verir mi bu kadar?
Hayattan soğumuş, öleceği günü bekleyen bir garip insanım işte.
Döküldüm işte içimde ne varsa.
Anlatmak iyi geldi diyemem,
Rahatlatmıyor onca birikmiş acıyı...
©pptygzll
P