Pencerede ben varım,uzaklarda dağlar var.
Dağlar neşe içinde,bende neden ortam kar.
Düşünceler içinde düşer takvim yaprağım.
Dünya herkese geniş,bende ise mekan dar.
Etrafımdan geçiyor mutlu mesut insanlar.
Derdimi kimse bilmez,belki kimsesiz anlar.
Çöle kesmiş içimde beslediğim toprağım.
Sevinçten ağlamak mı, gözlerim döker kanlar.
Kaderime küssem de bana gülmez nafile.
Gecem karabasanlı,gündüz dönmüş sefile.
Hayat tecrübesinde anladım ki çırağım.
Çoktan yola revandır, sonum olan kafile.
©ibn-ulvakt
M