ruhumu bedenimden ayırıp kafese koydu
gece gündüz aynı oldu
sevdiklerim yok oldu
kalbimde boşluk oluştu
önüme koyulan hazineler paslanıp yok oldu
değer verdiklerim alınıp el konuldu
kafesi kırmaya çalışırken ellerim yara oldu
duygularım içimi yakan en büyük ateş oldu
kalbime dokunan o el, o sevgiyi işkenceleri- ne ve acılarına şahit oldum
daha fazla dayanamayıp ondan kaçmış oldum
artık dışardan gelen sesler bana yabancı oldu
gökyüzünde uçan kuşlar benden kaçar oldu
anahtar sonsuzluğa kaybolup kafese hapsoldum
kafesle birlikte hiçliğe mahkum oldum.
-son-
©frejya
F