Aşkın Ateşinde Yanmış Ruhumun Feryadı
Ufuk ötesinden bir fırtına gibi esti aşkın,
Yüreğime kor ateş gibi düştü, yakıp yıktı her yanımı.
Söndüremez serin sular bu yangını içimde,
Gökyüzüne yalvardım, nafile, dinlemedi derdimi.
Bu yüce aşkın acısıyla kıvrandım durmadan,
Yıldızlara fısıldadım sevdiğimin adını her gece karanlığında.
Gözlerimde hüzün, kalbimde yangın, sönmez bir kor,
Uzaklara uzanan bu sevda yolunda son yokmuş gibi.
Belki de aşkın en saf hali budur,
Acı ve sevgiyle yoğrulmak, yanmak tutuşmak içten içe.
Her mısra bir hüzün hikayesi, her kelime özlem dolu,
Bir şiir gibi yaşar bu aşk ruhumun derinliklerinde.
Bir umut belki de döner gelir sevdiğim bir gün,
Güneş gibi doğar karanlıklarımın arasından.
O zaman belki de diner bu yürek yangını,
Belki de o zaman bulurum derdime dermanı.
Ama şimdilik sadece aşkın acısıyla yanıyorum,
Gözyaşlarımla suluyorum bu sevda toprağını.
Belki bir gün biter bu azap, bu keder, bu hasret,
Ama ben hep seni seveceğim, sonsuza dek, bilesin ey sevgili.
©hasanbey.
H