Toprağa düşen bilinç tohumu, yeşertir hüzün fidanını,
Gözyaşlarıyla sulanırken, her göz açılışı bir yaranın tanığı.
Karmaşanın ağı beyni sarmış, mükemmellik peşinde koşarız,
Her adım bir engel, her tercih pişmanlık, umutlar yavaşça solmuş.
Vaatler denizinde kaybolurken, güvenin ışığı sönük kalır,
Yalnızlık sarar dört yanımızı, anlamak zor, sessiz çığlıklar.
Ruh inzivaya çekilir, kalabalıklardan uzakta,
Yüzleşme vakti gelmiştir, karanlıktan kurtuluş arar.
İçimizde derin duygular, sevgi nefretle iç içe,
Her şeyi olduğu gibi kabullenmek, acıyla yüzleşmek gerek.
Farkındalık, hüzün, yalnızlık, mükemmeliyetçilik,
Varoluşun parçaları, ruhun derinliklerinde iz bırakır.
©hasanbey.
H