Rumeysa...
Karlı dağlarda açan nazlı çiçek.
Seni ben olmasam kim bilecek?
Kim uğruna belaya bulaşıp ölecek?
Kim efkarlı şarkıları ağlarken söyleyecek?
Rumeysa...
Var mı aşkıma içinden bir şüphe?
Açmadım mı savaşlarda uğruna cephe?
Kılıç darbeleriyle yüzleştim onlarca kez.
Şahitti buna senden gayrı herkes.
Rumeysa...
İspat mı istersin sevgime,söyle hadi?
Nereden bu inkarcı anlayışın türedi?
Bana inanmayanlar bak nasıl çürüdü.
İnananlarsa nasıl su yüzeyinde yürüdü.
Rumeysa...
Sana duygularım serap misali sanma.
Gerçektiler yalan sözlere aldanma.
Kanma bize pusu kuranlara kanma!
Belki sen de bana inanırsın zamanla.
Rumeysa...
Bu gece bitişin başlangıcı mı olmalıydı?
Oysa gözlerimiz aynı frekansı bulmalıydı.
Şimdi rıhtımda sessiz,sensiz,kimsesiz.
İntihar çiçekleri yeşerir ruhumda çaresiz.
©ibn-ulvakt
M