sabahın ilk ışıklarını kapattım zahmetsizce
birtek ışık bile girmesin diye
yoklugun da tek avun dugum şey
hayallerim ve rüyalarım oldu
birtek seni orada görebiliyordum artık
sımsıkı sarıldım o hayallere
neredesin bilmiyorum ve kimlesin de
seni koşulsuzca seven bu kalbi me söz geçiremiyordum iste
her uykuya daldığım da karşım da beliri veriyordun bukadarı da yetiyor diyordum kendi kendime
rüyalarıma her geldiğinde güneş doğana kadar sohpet ederdik seninle
neredesin diye sormak gelmezdi aklıma
çünkü biliyordum sen
yanımda olmasan da kalbimde sin
ben seni orda sakladığım surece
hep
benimlesin ....
©simya
S