Ben Ayşe
10 yaşındayım,
Her çocuk gibi benim de rüyalarım vardı
Çok güzel olacaktı her şey
Hep mutlu olacaktım rüyalarım gerçek olsaydı
Öyle dediğime bakmayın pahalı rüyalar değillerdi
Her çocuğun ulaşabileceğiniz tarzdan
Mesela bir poşet alacaktım elime
Ucuna uzunca bir ip bağlayıp
Özgürce koşacaktım sokaklarda...
Komşunun kızı Fatma ile
Yemek yapacaktık çamurdan
Sonra birbirimize misafir olup
Paylaşacaktık yemeğimizi.
Elime kalem kağıt alıp
Mutluluğun resmini çizecektim.
Sokakta arkadaşlarımla top oynarken
Akşam olduğunu farketmeyecektik
Annemin sesi ile girecektim eve.
Ama şimdi...
Şimdi annem yok ki yanımda
Evimiz de yok artık,
Koşacak bir sokakta
Kanatlarım kırıldı benim
Özgürlüğüm elimden alındı.
Rüyalarım yarım kaldı
Olsun...
Ben yine de mutluyum
Benim gibi yüz arkadaşım var burda
Yurdun bahçesinde koşuyoruz
Belki mutluluğun resmini çizemiyoruz ama
Yalnızlığın resmini gözümüz kapalı çiziyoruz...
©
S