Akşamın geceye selam durduğu saatlerde yazarım daha çok,
Gün içinde yorulan beynimin dinlendiğini sanarak,
Okuduğum kitaplar, yaşadığım hayat ilham olur ruhuma,
Dökülür harfler birer birer, kağıtlara bakarak.
Güneş batmaya başlar, yavaş yavaş kapatır gözlerini,
Gece perdelerini açar, güneşten utanarak,
Yıldızlar ve ay misafiridir sabaha kadar onun,
Yorgun gönüllerin durağıdır, örtüsünün dinlendirdiğine inanarak.
Bunalan bedenimi serinleten rüzgâr,
Değmez ruhuma, sanki ondan sakınarak,
Bir çift kulaklıktan duyduğum o inleyen nağmeler,
Alır beni benden götürür, hayallerime doğru uçurarak.
Çocukluğumdan kalma kuyruklu bir uçurtmam var,
Bir kuş edasıyla süzülür, gökyüzünde salınarak,
Mahallemizin en güzel kızı Neriman,
Utanarak bakar bana, gözlerini kaçırarak.
Bak bir sayfa daha doldu rüyasından uyanan adamın ellerinde,
Ne yazık ki gerçekler hayaller kadar temiz değil,
Bu adam keşke her gün rüya görse.
©ikrar
I