bi yerden bitmek gerekiyordu,
sığmıyordu kalbimin taşıdığı ağırlık biyere
aklımdakilerde geçiştiremiyordu solumdakileri,
vurdukça vururuyordu zaman,
derinliklere, vazgeçmişliğe, diplere.
ve geceler tutuşuyordu karanlıklarda
gözü kararmış düşünceler büyütüyordu sessizliği
günah çıkarıyordu tüm yalanlar
sağır olmuş gerçeklerin ellerinde
tükeniyordu, içeri sızan ışıkların gücü
ya teslim olmalıydı umudum
ya dirilmeliydi nefesimde,
kaldırmalıydım kendimi gölgelerden
bitmeliydi bu lüzumsuz işkence.
bi yerden başlamak gerekiyordu,
önce unutmak lazımdı acının tadını
sonra şifa gerekti izlere
kapanmalıydı kan kusan yaralar
demir almalıydı durgun denizlere.
ve bir rüzgar esmeliydi bu sakinlikte
dağılmalıydı saçlarım gökyüzüne.
©lafuze
L