Saat

Saat gece yarısı bilmem kaç
Şiire özlem duydum yine bak
Sokaklardan arabalar geçiyor
Ve irili ufaklı insanlar
Pencerelerde birer birer ışıklar sönüyor
İnsanlar sokaklardan çekiliyor
Bak yine yıldızlar sayılıyor
Gecenin bu saatinde ben nabıyorum tek başıma
Artık gecede kalan tek ışık sokak lambaları
Ve uzakta beni gibi yalnız bir adamın ışığı
Ay tam karşımda tüm güzelliğiyle duruyor
Gökyüzünde Bulut'un zerresi dahi yok
Derken gökyüzü ağarıyor
Önce uzaktan sonra yakından bir ezan sesi yükseliyor
Sokak lambaları birer birer sönüyor
İnsanlar birer birer çoğalıyor
Ben yine tek başıma
Şaşkın şaşkın etrafa bakıyorum
Bir yandan da çayımı yudumluyorum
İnsanlar artık kalabalıklaşıyor
Ben Ankara ya Ankara bana bakıyor
Güneş o tatlı sıcaklığını
Ve güzel yüzünü gösteriyor
Kaldırımlar insansanlarla dolup taşıyor
Saat hiç durmadan işliyor
Vakit artık öğlen
Güneş tam tepede
İnsanlar'dan kimileri davate icabet ediyor
Kimileri duymazdan geliyor
Güneşin son demleri artık
Sokaktaki insanların da
Yavaş yavaş güneş yerini
Zifiri karanlığa bırakırken
İnsanlar sokaklardan
Çekiliyor
Ve ben yine tek başıma etrafa bakıyorum
Birşeyler yapmak istiyorum ama yapamıyorum
Derken yien ritüel gerçekleşiyor
Ve güneş batıyor
Saat yine durmuyor
Artık hareket etmek istesemde edemiyorum
Ve yine etrafına bakıyorum
Saat yine gece yarısı iken
Göz kapaklarım kapanıyor
Hayır hayır uyumuyorum
Bu başka bişey
Tuhaf bişey
Sabah birileri geliyor
Beni siyah bir torbaya koyuyor
Bir yerlere götürüyor
Güzelce yıkıyor
Bir kapı mahsun bir kapıdan geçiyoruz
Üstünde kimsesizler mezarlığı yazıyor
Meğer saat işlerken
Benim saatim durmuş
Ondan hareket edemiyormuşum
Neyse en azından burda yalnız değilim
©şehzade