Saatler sanki durmuş, ilerlemiyor zaman,
Hayatın tadı kaçmış, neşe yok bir an.
Acılar bitmiyor, gözyaşları dinmiyor,
Yüzlerde tebessüm solmuş, umutlar ölüyor.
Ömürler tükeniyor, kumdan kaleler gibi,
Savaşlar durmuyor, kan dökülüyor her diyarda deli gibi.
İnsanlar yok oluyor, yok yere can veriyor,
Doğacak bebekler azalıyor, dünya sessizliğe bürünüyor.
Neşe eksik, hüzün hakim her yerde,
Sevgi azalmış, nefret çoğalmış her bedende.
Kalpler soğumuş, merhamet yok olmuş,
Dünya denen bu diyarda, karanlık her köşeye çökmüş.
Umut ışığı sönmüş, kaybolmuş ufukta,
Barış özlenmiş, dinlenmiş silahların sesi çoktan.
Sevgi tohumları ekilmeli toprağa,
Merhamet çiçekleri açmalı her bahçede bir an önce.
Belki o zaman döner dünya eski güzelliğine,
Saatler yine akmaya başlar, mutluluk gelir her eve.
Yüzler tebessümle dolar, umutlar yeşerir,
Doğacak bebekler çoğalır, dünya sevgiyle dolar yeniden.
©hasanbey.
H