Saatlerimin uykusu gelirdi beklemekten seni, her gece.
Bir rüzgar eserdi titreyen karanlığın içinden,
Hemen kıpırdanmaya başlardı sayene mübtela kapım.
Oysa yalnızlığımın tonuydu yansıyan, miskin duvarlarıma,
Grisinden karanlığına,
Ezelinden sonsuzluğuna.
Dayanamazdım, izbeliğine hayatın...
Siyahı almazdım hiç ama hiç odama,
Almazdım hiç,
Dayanamazdım siyaha...
Envai çeşit kokusunu getirirdi bana hercai saçlarının,
Bir vadideki çiçeklere, ılgın nefesini süren rüzgarlar.
Sessizce bir demet solgun papatyayı bırakır gibi odama,
Sürer giderdi bir merhem gibi, gecelerime mülhem hatıralarını yaralarıma.
Uykusu gelmezdi mahmur bakışlı yorgun duvarlarımın,
Yine de kapatırdı eski püskü, yırtık perdelerini sımsıkı,
Geçit vermezdi mahmur sokak lambalarının ışığına...
İzin vermezdi yine dalıp gitmeyeyim diye, seni hatırlamama...
Vermezdi izin, hayalinle dahi olsun,
Başbaşa kalmama...
©kenanfaik
K