Ne zaman sabah ezanını duysam,
İçimi bir ürperti alır.
Kendimi bir hayli yalnız hissederim.
Etraf karanlık, insanlar uyuyor,
Kendimi tanrıyla başbaşa hissederim.
Çocukken her gün konuştuğum birini, şimdilerde kaybetmiş gibiyim.
Büyüdükçe insanlara olan ilgimi, güvenimi, sevgimi,
Nasıl bir kaybetmişim ki, tanrıyla aramdaki sessizlik hatırlatmış bana beni.
Bu yalnız bedenimi, parça pinçik ruh ve dengemi,
Bana hatırlatan yine tanrı, korktuğum ezan sesidir.
©zeyneeep
Z