Beni bilenler bilir fazla söze ne hacet.
Bazen büyük ödün verdim kişiligimden, kendime yaptığım en büyük hakaret.
Bir sürü yoldan geçtim bugüne kadar; çakıllı, puslu... Ama dedim kendime sabret, sabır dedim büyük selâmet.
Zor günler geçirdim, bazen ettim şikayet.
Pes etmedim, her düştüğümde dedim hadi kalk mücadele et.
Bazen kuş oldum süzüldüm semalarda.
Bazen kaplumbağa oldum çekildim kabuğuma.
Bazen köstebek oldum sızdım yerin altına.
Ama dedim hep sabret, sabır dedim büyük selâmet.
Bir gün güzelliğiyle gördüm doğayı, yeşil ve mavi ortaklığı,
Bir gün ise duygusunu yitirmiş beton yığını.
Bir gün gülen insanlar gördüm, hepsi mutlu,
Bir gün ise hepsi hüzün dolu.
Bir gün gülerek uyandım sabaha,
Bir gün ise aynada görmeye tahammül edemediğim, bir suret.
Ama dedim hep sabret, sabır dedim büyük selâmet.
İçime baktım benden öte bir ben daha gördüm,
Sonra baktım kendimi dahi bulamadım.
Hızla atan kalbimi duydum yerine sığmayan,
Sonra ise atmaya utanan.
Çok cesur gördüm kendimi, korkusuz,
Birde baktım kapı gıcırtısını duyacak kadar ürkek.
İyisini verdi hayat bana, tüm güzelliğiyle,
Sonra geldi süren doldu dedi, şimdi mutluluğundan vazgeç...
Dedimya sabret, çünkü sabır büyük selâmet....
Samet ÇITAK
©samet1196
S