gökyüzünü mavi sanıyordum hep ömrümce
Etrafım kalabalık mevsim hep bahar bilirdim
Aldanışlarım başladı sonra günün birinde
Sonradan öğrendim sonbaharın hüznünü
gökyüzünün gri renge büründüğünü
Karanlık sokakların ıslak kaldırımları şahit oldu
kimi zamanda yol kenarında büyüyen papatya
gözyaşlarımla büyüttüğüm
artık yavas yavas anlıyorum bazı şeyleri
Değersizliğin caresizliğini sevilmeyişlerimi
bulunan bahaneleri istenmeyişlerimi
eski bir plaktan calan bir şarkının sesi kulağımda
gülümse diyor sezen abla
Bulutlar gitsin
Yoksa ben nasıl yenileyeceğim
Hadi gülümse...
©
Y