Küçük bir kız çocuğuyken
Bilmezdim aşkı, sevgiyi, güveni
İnsanlar nasıl severdi birbirlerini?
Nasıl güvenirdi körü körüne birbirlerine?
Nasıl aşık olurlardı yabancı gelen o yüzlere?
Peki ya nasıl inanırlardı birlikte kurdukları hayallerini gerçekleştirebileceklerine?
Bilmezdim
Büyüğüdüğümde o insanlar gibi olabiliceğimi sanardım
O insanlar gibi sevebiliceğimi, sevileceğimi sanardım
Onlar gibi birinin beni sahipleneceğini
Hatta birine güvenebileceğimi sanardım
Anladım
Meğer öyle olmuyormuş
Çünkü..
Eksikmişim ben
Küçük bir kız çocuğuyken anlayamadım
Eksikliğimi
Farkedemedim aslında
Şu kısacık hayatımda
Tek tek kaybettiklerimi
Yavaş yavaş azaldığımı farkedemedim
Meğer ben başladım sanarken kaybediyormuşum
Hayattan siliniyormuşum da
Hissedememişim
Büyüğüdüğümde anladım
Küçük bir kız çocuğuyken
Masal gibi gelen gerçekleri
Büyüğüdüğümde anladım
Meğer O küçük kız çocuğunu
Önce babası sevmeliymiş
Önce babası sahip çıkmalıymış
Ve önce babasına güvenmeyi öğrenmeliymiş
Büyüğüdüğümde anladım
Bana masaldan bile güzel gelen gerçekleri
Gördüğüm o insanları
Büyüğüdüğümde
Hayatın en acımasız anında
Anladım
Anladığımdaysa
Geç kaldığımı farkettim
Sonradan kazanılan bir şey değilmiş
Sevmek..
Bilmezdim
Geç öğrendim
Öğrendiğimde de zaten vazgeçmiştim
İşte ben böyle vazgeçtim
Güvenmekten
Sevmekten
O güzel masallardan
Hatta sevilmekten...
E