Görkemli bir uçurumun
en derin vadisinde..
Eylül rüzgârlarına bağladığım hayatın
ipinde salınan güz masalları
yazılıdır kirpiklerimde..
Bir masalın sayfalarından bakar gözlerim,
bazen nefessiz..
Ve sessizce..
ürkek adımlarım kıvrılır dizlerime,
Kopar hüzünlerim çöreklenir ellerime..
Geceye her ay düştüğünde,
karanlığın nazarından..
Kırıklarımı topluyorum,
uzayan saçlarımın ucundan..
Sesi yok yalnızlığımın,
sureti de yok !
Bir ehemmiyeti var ki,
beni her zaman düşündürmeye nazır.
Bir dili yok,
beni tutan bir elide yok.
Her zaman açık bir kapısı,
benimse ona koşan ayaklarım..
Ve ona sığınan,
Safir bir yalnızlığım...
©külkeçisi
K