Her adamın yankılanan bir sessizliği var.
Başımı gökyüzüne vururken etrafımda şimşekler gülüyor.
Sert ve öfkeli, bir bardak biber acısı döküyorum.
Gri duvarları kızartmak için.
Diyorum ki,
Susmak asla sessizlik değil.
Birbirimizin dudaklarını okuduk ve gördük.
Dört kez bir kelimeden dört kez nedensiz güldük.
Sevgiyi dolu dolu tekrarladık.
Ortaya çıkarmak için birbirimizin dudaklarını okuduk.
Ve yüzümüze yansıyan,
Sadece kahkaha fakirliği.
Serin dünyamı duymak için, asfalta dokun.
Kulaklarını bir balıkçının tütün saçından yağmur damlalarının içine bırak.
Beni duyabileceğini düşünme.
Orada defalarca bulunurum, kaybolurum, bulurum ve tekrar kaybederim.
Dilimdeki tüy için teşekkürler,
Sona eren argümanımız için teşekkür ederim.
Sağırlığın için teşekkür ederim.
Tanrım! böyle bir ateş,
Hiç yanmadığım bir türden.
©mustafaks
M