Sen deyince
telaşsız iki bakışın gece tarafından
ay beliriyor
bir avuç sessizlik koyuyorum cebime
biraz da uzun bir yol katlıyorum heybeme
yetecek kadar da gün ışığı alıyorum koynuma
ezilmiş birkaç kahve çekirdeği
ve
yağmurdan ıslanmış ağaç gölgesinde
yer ayırtıyorum.
sahi
sen deyince
yontulmuş ikon hevenklerine benzeyen
insanlar kaçışıyor,
haykırı bir ses yönlendiriyor senfoniyi
beyaz saçlı bir kadın
kırçıl bir adamı dişliyor.
uzanıyorum ayırttığım yerden
ıslak bir tenin,yarı ihtiyar,yarı pişman
kalan ömründen
çekip almak istiyorum seni
sana her uzanışım,
bir hekime muhtaç bırakıyor,beni.
sahi
sen deyince,
bir deli ellerini asfalta geçiriyor
çıldırmış bir ressam,boyalı ellerini kemiriyor
başı kesik bardaklar havada
vurdukça kan damlıyor baş aşağı
haber geliyor
dallarında ölü bulunuyor bir salkım üzüm
hep sen deyince.
E