Gerçekten hayatmıydı acımasız olan, yoksa insanların acımasızlığını mı kabullenmiştik?
Ya da acımasız gibi mi görünüyordu hayat gözümüze, hislerimize?
Tekrarı olmayan bir his mi bu yoksa yaşadığın sürece seninle olacak bir acı mı?
Belki de acı bir his değildi, herkesin hisleri farklı değilmiydi sonuçta?
Ya da her gün boğazımızda düğümlenen , tekrarı olmayacağını bile bile hayalini kurduğumuz anılar mı yakıyordu genzimizi ?
Bu muydu bizi yoran ,hayata küstüren şey?
©alyagamze
A