İsteksizce kapıdan inince her şeyi biliyordum.
Biliyordum da ne kendime ne de kendim olmayana itiraf edemiyordum.
Artık yüreğimden dökülenler nefret değil.
Eski arkadaşlardan kalan bir avuç tozu döküyorum.
Yüreğimi sahipsiz sanma yüreğinde bana yer olmayan.
Dostsuz sanma beni aciz dostunun yanında böbürlenirken.
Beni en iyi dost yarı yolda bırakmıyor, yeter ki O'na gideyim.
Ben çekip gitmedikçe, bana yüz çevirmiyor.
Biliyorum ki yüreğim sahibinin yolunu kendine yol eder.
Kapıya geri dönerken biliyordum, itiraf edebilmiştim kendime de kendimden bir parça olana da.
Yüreğimi sahipsiz sanma yüreğinde bana yer olmayan.
©seyyah_ruh
S