İlk başta farklıdır gözlerime bakışları,
Ve sonra yağmura gizlenir tüm gözyaşları.
Etrafta kimse yok nereye baksam tenhalar,
Dostsuz kalmış zaten dünden sahipsiz hatıralar.
Neden doldu taştı ayrılıkla sayfalar?
Vurdu yine yakamoz dan içimi kemiren dalgalar.
Kıyısına düşmüş bir yalnız adamım, ve ellerim bomboş.
Her yol da divane bu adımım, duygular ise dünden sarhoş.
Elimden alınanı sadece çaresizce izlemekle yetindim,
Aslında yıllar boyu pişmanlık haykıran sessiz bir metindim.
Şimdi gözlerinin rengi hep karanlık bu şiir misali,
Bu sayfaya çok dil döktüm, kalmaz tabi cümlelerin hali.
Son satır yine acı içinde, sahipsiz ve yalnız,
Kimse dinlemiyor beni, işte bu yüzden yüreğim ahsız.
Biraz mutluluk uğrasa ne olur?
Yaşam sürecim zaten dünden bahtsız.
©ggurkann
G