Sen kitaplarda yer alacak denli büyük bir adam değilsin baba
Kimse bilmeyecek her sabah niçin o kadar erken kalktığını
Kimse takdir etmeyecek ne uğruna yaşadığını
Seni kendi cetvelleriyle ölçecek ve hakkını teslim etmeyecekler
Sadece benim biçare satırlarımda yerin var baba
İsmin benle bir girecek toprağa ve kıyamet gününe dek tekrar anılmayacak.
Çoçukluğumun hatıralarında sis perdesi aralanınca
Bir dağ silüeti görüyorum heybetli ve keskin köşeleri olan, o senin yüzün baba.
Anlaşamadık senle yıllar yılı anlaşmamızda beklenmezdi zaten öyle ya farklı iki dünyaya doğmuşuz
Sen hayatta kalmayı, ben hayata anlam katmayı vazife edindim
Yaklaşsa da temas etmez anlayışlarımız birbirine
Ve bir meçhuldü bizi bir arada tutan
Sen kök salmış bir ağaçtın ben yükselecek olan rüzgar. Yaşamda ayrılıp ölümde buluşuyorduk.
Biliyordum bir gün sayısız yol dönemecinden
geçip olduğun yere geleceğime.
Fakat henüz vakit erkendi.
Ateş olmadan küle dönemezdi insan
Hani benim acemiliklerime geride bıraktığın binlerce günün bilgeliğiyle bakıp kızıyordun ya bana
Yanlışlarını düzelten bir kimse olmayınca
Daha cesur oluyor insan.
Bir kartal kadar hürüm şimdi baba.
En uzaklardayım en ücradayım.
Fakat bu hürriyet seyrelmiş bir hava gibi boğuyor beni.
Burada olsan yine anlaşamayacağız biliyorum baba
Yokluğun dolduruyorda boşlukları o zaman
Böyle güzel geliyor satırlar kulağa
Yine de özlüyorum seni.
©opapa
O