Düşünmekten alıkoyamadım,
Üşüdüm her gece yalnızlığa bakmaktan,
Bitmiş olan bir çok şeyi anmaktan,
Alıkoyamadım aklımı, kalbimi.
Sahipsizmiş meğer kalbim,
anonim şarkılar misali,
Birileri söylemiş, duygusunu anlamadan yokmuş hiçbirinin kalbi,
Kendimden kopmuşum sonunda hep bunlara bağlanmaktan.
Kalem tükendi, kalp tükendi, ruh tükendi,
Üşümekten, düşünmekten, yanmaktan.
Metin özcan
©meto
©meto
K