Rehavetim kâbuslara elveda notunu yazar bir köşe de,
Her cümlem nedense acısını gizler oldu neşe de.
Kalem kağıt yorgun, istikamet ölüm kapısı,
Hüzün dağıtır mevsimlere bu gönlümün yarısı.
Yaprak dalını terkettiğin de cemre küser yaza,
Gitgide düşüyor umutlarım maalesef çoktan aza.
Hatıralar son nefesini verdiğinde, dökülür gözden yaşlar,
Ve bir hayal daha terkettiğinde, çaresizlik yeniden başlar.
Sonunu getiremezsin, başları zaten acı içinde,
Sahte tebessümlerin inan hepsi yalancı bir biçimde.
Bende bunlara aldandım, pişmanlığım tahtım oldu.
Her aklıma geldiğinde kalbime bir acı topluluğu daha doldu.
Kızgınım sükûnetime fakat konuşsam da kim anlar?
Bağırmaktan dört duvarı sağır etmişken anılar.
Hiç bir cümlem mest etmiyor hayatın sahteliğini,
Ve unutmam dünyanın beni kâbuslara terkettiğini.
©ggurkann
G