Saat gecenin 2'siydi,
Mutfağa gidip biraz hamur hazırladım,
Sahur için yemek hazırlarım diye kendime.
Ve bir tabak salatalık domates doğrarım yanına ise,
Çayım demlenirken kısık ateşte.
Hep şükrettim bu günlerime,
Muhtaç olan onca insan varken bir ekmek tanesine,
Neden soframda bu yok demedim asla kendi kendime,
Yetinmeyi bildim ben var olan ile.
Keşke herkes böyle olabilseydi,
Ama nerde....Zorluk çekmeyen kıymetini bilmez bazı şeylerin,
Boşvermişlik kaplar içini.
Neyse....Daha fazla anlatıp da hüzünlendirmeyim kelimelerimi,
Birazdan biter zaten sahur vakti de,
Ve sonra ise uyurum artık merhaba demek için yeni günün sabahına.
©by_solist
B