Şaire sormuşlar:
-Hocam şiir nedir?
Şair bir tebessümle dönmüş arkasına:
Şiir mi nedir evlat,
Şiir hayattır.
Yaşamasını bilene saray,
Bilmeyene sokaktır.
Şiir avcundadır evlat,
İzini karıştırır tenine,
Şiir,şiir sensin evlat.
Soruyu soran dev adam kalkar yerinden...
Ve sualini döker dilinden:
-Şiir ben miyim gerçekten?
Şair dönüp omzuna dokunur meraklı adamın...
Gel otur evladım...
Şiir sensin evlat,
Dizelerde ilmek ilmek dolanan.
Kendini kaybedersin evlat,
Bazen bir "ah" düşer dilinden.
Lakin çoğunlukla "şükür" dolanır dizelerinden.
Evlat her insan şiirdir okunmayı bekleyen,
Dizeler evlat dizelerdir seni sen eden.
Dev adam bakar şairin gözlerine...
Şair kaçırır gözlerini adamdan,diker duvarın köşesine...
Adam şairin eline sarılır bir anda,şair bu hamleyi bildiğinden çeker elini amansızca.
Elini öptürmeyi sevmez şair...
Hele ki bu koca adama.
Koca adam kalkar ayağa,
Dayanamayıp bir daha geldim,
Affedin hocam der masumca.
Şair döner adama,
Evlat af ancak şüphesiz olana...
Adam boynunu büker karşısında,
Allah'a ısmarladık deyip,
Kalkar çay kokan masadan...
Şair'de tebessümle uğurlar adamı geceye...
Ve sohbet ehli bugünlük son bulur adamın gidişiyle...
T