Şaire sormuşlar:
-Şair olmayı siz mi seçtiniz?
Şair susar uzun zamanca...
-"Evlat şair olmak gönüldedir,
Gönüle dokunan şairdir"der bir anda.
Adam düşünür sessizce...
-Hocam sizi şairliğe iten sebep ne?
Şairin gözleri dolar bu soruda...
-Evlat hayat ne gariptir değil mi,
Ağlatırken güldürür bir anda.
Ben ağlarken gülerdim evlat,
Kalemim susmak bilmedi zamanında.
Adam döner şaire...
-Hocam sizi ağlatan nedir bu hayatta?
Şair bakar adamın gözlerine...
Elinin tersiyle gözyaşlarını siler şair...
"Evlat" der...
-Evlat hayat terazisidir bu bende,
Ağlatırda güldürürde bir anda.
Mühim olan da budur evlat,
Ağlarken gülen gördün mü ki sen hiç çevrende.
Adam cebinden çıkardığı mendili verir şaire...
"Ağlamak" der adam...
-Ağlamak size yakışmıyor hocam.
Şair yaşlı gözlerle döner adama...
-Evlat ağlamakta güldürmekte Rabb'den dir ya.
Adam şairin koluna sarılır bir anda...
-Hocam ben çok özür dilerim sizden.
Şair döner adama ve başlar konuşmaya:
-Evlat bazen ağlamaktır şairlik,
Bazense çılgınca gülmek zamanda.
Ağlamakta gülmekte Rabb'den gelir evlat,
Ağlamalı şair güldüğü kadar şu zamanda.
Adam elleriyle siler şairin yaşını...
-Hocam gülmekte vardır lügatta,
Herşeye rağmen bu hayatta.
Siz dediniz bana hocam,
Gülmeyi siz öğrettiniz bana.
Şair zorda olsa tebessümle bakar adama...
"Evlat" der....
-Sen gül hep çay tadında.
Adam tebessümle bakar şaire...
Elindeki bardağı uzatır şaire...
-Dizelere ihtiyacım var hocam,
Gönül dergahındaki dizelere.
Şair kahkaha atar adama...
-Evlat sen beni güldürdün ya,
Rabb'de seni güldürsün her daim bu yolda.
Şair duvardaki saata bakar göz ucuyla...
-Evlat karardı hava,
Yıldızlar kayıyor masaya.
Bilirim uyku gelmiştir sana,
Sohbet son bulsun burada.
Adam şaşkınlıkla bakar şaire...
-Hocam utancımdan söyleyemedim size,
Gitmek gelmedi dizelerden eve.
Tam yelteneyim derken dizelerden,
Oturma isteği doğdu bu benden.
Şair kısıp gözlerini süzer adamı öylece...
-Evlat yarın gel sor bakalım sualini şu garip şaire.
Adam gitmek için kalkar ayağa,uzanır şairin eline...
Şair sevmez öptürmeyi elini ama izin verir güzel adama...
Adam öptü nasırlaşmış ellerden yeltendi kapıya...
Şairse tebessümle uğurladı adamı evine...
Bir bardak çay daha koydu şair kendine...
Gecenin seyrinde döktü dizeleri önüne...
Yazdığı şiiri gönderdi adama gönlü ile...
İyi geceler deyip kendine,uykuya daldı çay kokulu odanın içinde...
"Her insanın içinde şair vardır lakin kalptedir asıl mesele"
Bugünlük çay dolu sohbette son bulur şairin uyuması ile...
©turkuaz..
T