Şaire sormuşlar:
-Adalet nedir hocam?
Şair ani bir hiddetle kalkmış ayağa...
Suali soran adamın kolundan tutup götürmüş sokağa...
-Adalet şu gördüğün sokaktaki koşuşan çocuklardır,
Yüzlerdeki ufak bir tebessümdür evlat.
Yaşamaktır evlat,korkusuzca yaşamak.
Kadın ve erkeğin eşit olmasıdır evlat.
Çocuğun öldürülmediği,kadının dövülmediği,
Erkeğin adam olduğu zamandır evlat.
Yol ortasında kadına şiddet değildir evlat,
Kadına "bacı" demektir evlat.
Adama saygı,kadına saygıdır evlat,
Terazinin evlat,terazinin dengesidir evlat.
Şair elleri adamın yakasında ateş eder öylece...
Adam korkusundan ölecek gibidir o anda...
Şair indirir ellerini adamın yakasından...
Adamsa sertçe yutkunduktan sonra başlar söze:
-Kadın bacımdır hocam,
Dokundurtmam tenine.
Çocuk kardeşimdir hocam,
Sokakları veririm ellerine.
Ben adamım hocam,
Baktırmam bacıma başka gözle.
Ben abiyim hocam,
Vermem kardeşimi soysuzların ellerine.
Şair gurur duyar adamla...
-Evlat erkeklik ve adamlık farklıdır.
Erkeklik cinsiyetle,adamlık şahsiyetle belli olur.
Maharet erkek olmak değildir evlat,
Adam olmak ve adam kalmaktır hayatta.
Adam o gün birkez daha yemin eder kendine...
"Bacıma,kardaşıma el sürenin elini kıracağım" diye...
Şair adamın gözlerine öyle bakmıştır ki o anda...
"Ölsem de gam yemem ben daha da" der içinden kendine...
Adam hırçın bir eda ile bakar şaire...
"Hocam bacıma dokunan el olursa şayet,kalmaz yerinde."
Şair bile korkar adamın gözlerinden...
-Evlat şiddet çözüm değildir nefsde,
Lakin gereken ceza verilmelidir eşdeğerde.
Adam nefsine kurban olmayacağına söz verir şaire...
Bugünlük sohbet ehli sokaktaki çocuk sesleri eşliğinde son bulur akşam vakitlerinde...
©turkuaz..
T