Belki de bir kelime olan "AŞK"ın kitaplara sığmayışıydı yazarın derdi.
Papatyayı fala kurban edenlere kızıp, sonbaharın tüm çiçekleri sildiğini unutmaktı.
Belki çalan müzikleri kapatmaya dermanı olmayan ellerine, taşıyamıyacağı kadar yük yüklemekti hastalarımızın büyükleri.
Yada mecbur hissetmekti SEVGİNE!
Hiç okuyamıyacağı şiirler, mektuplar, kitaplar yazmaktı şarin görevi.
Bu acıyı çeken, çekmiş insanların tek olmadığını anlatmak.
İşte en güç görev!
"Cenneti tatmadan, Cehennemi tatmak".
Hemde bu cehennemin zebanisi olarak görev almak.
Çok şeyden vazgeçmiş yahut vazgeçtirmiş hayat.
İyi bir şair aşkı tatmış olan değil,
Tattığı acıyı gecede ki dolunay gibi tasvir etmektedir.
Çünkü gece çok şey saklarken, çok şey alır.
Ve ay yalnız patlamaz unutma!
Yanan bir şair iyi ise, güneşi kuvvetlidir muhtemelen.
©geceist
S