İnsanlık ,aklımın ipleriyle kukla oynatıyor.
Mesaiden arta kalan zamanlarda,
aynı iplerle zihnime salıncaklar kuruyorum.
Çocuklar için !
Gülünçtür , unutulmuştur insanın dünyaya hangi amaçla gönderildiği.
Amaçlar kaosunda kulaç atar birinci tekil şahıslar.
Seçimler amaçlar uğrunadır ...
Bir şeye dikkat çekmek isterim !
"Sahteler daha çok tercih edilir ;
Gerçekler pahalı olduğundandır belki..."
Ben hala, kaldırımın en kenarındaki taşların çizgilerine basmadan yürüme oyunu oynuyorum.
Çizgiye basınca , "yandım" diyip dertleniyorum.
Ama vazgeçmiyorum .
Bir daha , bir daha ...
Defalarca ...Kaldırım bitene kadar bunu yapıyorum.
Bazen bir banka oturup , yoldan geçen insanların nereye gittiğini tahmin etmeye çalışıyorum.
Sonra " mezara" diyip , içimden kıkır kıkır gülüyorum.
Sahte tercihler yaptığım anlar , bendeki en büyük burukluklardandır.
Misal ,annemden başka bir kadını sevmek...
Babamdan başka sigaraları içmek...
Ailemi, arkadaşlıklarda aramak...
İnancın sarhoşluğunu alkolde bulmak.
Affetsin beni , benimle konuşmak isteyen herkes.
Utangaçlığımı, kaçarak gizliyorum.
Konuşmak strese sürüklüyor beni ...
Bu yüzden her şeyi sessizce izliyorum.
Bir şair olmak neyi gerektirir hala bilmiyorum.
Kendimi tam olarak her şeyden soyutluyorum.
Efendi bir çocuk izlenimi veriyorum izleyicilerime.
Saygıda kusur etmek işime gelmiyor...
Benim gibiler kaybediyor...
Biliyorum, anlıyorum ...
©mey
M