sessiz,sakin bir insandı kendisi
konuşmazdı pek, ama iyi dinlerdi
soranlara hep iyiyim derdi
hakikat ise ,yaralı olan kalbiydi
kimse görmemişti dünden bugüne
ağlayan yüreğini ve dökülen saçlarını
hep inandılar iyiyim demesine
ancak bilmezler içindeki yangınları
günler ayları kovaladı ve nisan geldi
o temiz kalbi, açan çiçeklerle bütünleşti
güneş ısıttı tüm sıcaklığıyla içini
filizlerinden ayrılan yüreği yeniden yeşerdi
ve şair herşeye inat yazmayı seçti
tüm yaşanmışlıklara rağmen yine sevdi
ama artık o kalbi ısıtan tek şey güneşti
çünkü şair bundn böyle kalbini aşka kilitledi
şair bu mektubunun sonuna gelirken
herkese inanmayı, iyiliği, sevmeyi
ve en çokta sevilmeyi dilerken
gözyaşlarına sarılmayı seçti...
İBRAHİM ÖZDURMUŞ
©şairane1i
Ş