Gereksiz ve boș konușmayı pek sevmem ben.
Zamansız, mekansız laflarla, yormam dilimi.
Tasarruf yaptırırım bir nevi dudaklarıma.
Ben daha çok sessizliğin sesiyle, susarak konușmayı severim.
Bana gerekli olan harfleri seçer, aklım da birleștirip cümleye çevirir, oradan da ellerime yollarım.
Ellerimse en güçlü silahım olan kalemimin
sarjörüne sürer onları.
Öyle bir silahtır ki bu, sadece benim kontrolüm de olan, bazen yüreği okșayan, bazense hak eden yürekleri delik deșik eden.
Tașıma, yada bulundurma ruhsatı da istemez hem.
Arama yapsalar dahi bulamazlar.
Görünmezdir, ama ben var olduğunu biliirim.
Tıpkı rüzgar gibi, o tenlere değer,
benim silahımsa yüreklere.
İyilik istersem vezire, kötülük istersem rezile çeviririm karșımdakini, iki üç atıșla.
Cephane derdim de yoktur öyle,
bir kere patladımı o silah en sağlam
çelik yelek olsa nafile.
Bozulmaz,tutukluk yapmaz,
bakıma gerek duymaz.
Gönül de alır, gönül de kırar.
Ama daha çok güzellik için iyilik için patlar bu silah.
Gerçekleri anlamayan,
görmeyen, bilmeyenler için
yol göstericidir daha çok.
Bir șairin silahı kalemidir evet
Ve bir șair o kalemi ancak ölürken kırar...
Yazan : Dağhanbey
Tarih : 13.08.2019 14.00
©dağhanbey
D