Önce ince uzun bir yol sürdüler önüme
Ben yürüdükçe
Dallandı yollar
Çirkinleşti aynalar
Esmerleşti umutlar
Ben yürüdükçe
Büyüdü vahşet
Deccala soyundu it soyu
Havladı
Hırladı
Göğsümde yitirdiklerim
Tuzlu bir pınar gibi
Süzüldü süzüldü
Ben yürüdükçe
Serin bir rüzgar uyandı uykusundan
Yürüdükçe arpalar yeşerdi
Kurak tarlalar yeşerdi
Yürüdükçe çocuk şarkıları
Kadın kahkahaları
Zulasında ince Memed taşıyan gençler
Ve
Hançeri pas tutmayan yiğitler çoğaldı
Çukuru dolmuş ovalardan
Çoğaldıkça yürüyenler
Yollar utandı
İki yakasını bir araya getirdi gökyüzü
Ağladı ağladı
Yağmurdan gökler
Kuşak bağladı
Yedi ceddimin rengine büründü tarlalar
Ben yürüdükçe
Yürü ya kulum demedi kimse
Ayetler inmedi yüzüme
İnsanın insan eli ile
El ele yürüdük
İnsandan öte yol olmadığı yere
Durduk
Bekledik
Büyüdük
Bebekler ağladı gökyüzüne
Biz güldük.
Özgür'adım.
'Şairin yolu.'
O