Şairler her gün ölürler.
Tövbe haşa öldürmeyi beceremezler.
Şu tuzluğu versen.
Basmam asla yarama.
Zaten hep kanıyorda.
Anlatamıyor şiirler tek başına.
Cilt cilt basılsa da yetmez..
Acılarımızı anlatmaya.
Yaşadığı yerde şairlerin.
Yıkanan elbiseleri mandalla asarlar.
Kokar kömür sobasından çıkan duman.
Çakma rolex olur kollarda.
Spor ayakkabı, çanta yalan, değildir hiç biri orjinal...
Okunmaz bastıkları kitaplar.
Yetmez ceplerinde ki bozukluklar
İstemezler borç, çok da gururludurlar.
Vesaite binemezler, yürürler, ıslanmadan varamazlar.
O kadar da şanslı olurlar.
Sıkar hayat, bunalırlar insanlar kanatır onları.
Şu masada ki tuzlan.
Şairler duygusal olurlar.
Her konuştukları kelimeyi tartarlar.
Alıngandırlar, sorgularlar..
Şairler yazarlar ama okunmazlar...
Severler uzaktan, insanlara yaklaşmazlar..
Gece nefes alır, sonbaharda açar, kışın mutlu, yalnızlıktan gururlu olurlar.
Şairler cesurdur, korksalarda yazarlar.
Ölünce ancak sahip çıkılırlar...
©uğurünver
U