Saklı duygularım var içimde söyleyemediğim.
İsyanlarım, feryatlarım var, yanlızlıkla, gitmekle ilgili.
Nasıl dua edilir șimdi, onuda bilemiyorum.
Kaybettiklerim öyle çok ki, hangisine yanayım, hangisine ağıtlar yakayım.
Kendimden öyle çok ödün verdim ki, sırf insanlar kırılmasın, beni yadırgamasınlar diye.
Oysa ki her ödün, kaybetmeye attığım bir çapaymıș meğer.
Ne yazık! Her olayda, olay ufkuna girdikten sonra anlıyorum gerçekleri.
Ama ondan sonra geri dönüșü olmuyor iște,
daha da çekiliyorum içine.
Sonrasım mı?
Kavgalar ve kalp kırmalar, daha ne olsun ki.
Hangi yoldan gideceğimi, ve gittiğim yolun hangi yere çıkacağını da bilmiyorum.
Akıșına, oluruna bırakıyorum artık,
nasıl olsa çırpınsam da faydasız.
Herșey olacağına varmıyor mu sonuçta.
Olan oluyor, ölen ölüyor ve giden gidiyor.
Geriyede zamanı ilaç olarak, açılan
yarana sürmek kalıyor.
Gerçi oda ne kadar doğru bilmiyorum,
belki bir șehir efsanesi, belki de insanlar
arasında ki bir vesvese.
Deneyip görücez artık.
Kırık, dökükte olsa elde kalan güzel duygularla avunmayı öğreneceğiz.
Madem hayat bu, madem yașamak bu,
herseyi yașayarak göreceğiz...
Yazan : Dağhanbey
Tarih : 16.08.2019 15.00
©dağhanbey
D