Ellerim kırık bugün benim, yazmıyor kalemim,
Dökemiyorum satırlara içimdekileri bir bir, Hangisini yazayım ki bitmez sitemlerim.
Gecelerde salt bir yalnızlık, düşünceler boğuyor beni.
Acıtıyor canımı insanların duyarsızlığı, Belkide ben fazla önemsiyorum değer verilmeyecek olanları,
Her neyse sonuçta yalnızlığın ipini çekiyorum dibi görünmez kuyudan. Soyutlanmak istiyorum bazen insanlardan ve onların bitmek bilmeyen,
Hırslarından, yalanlarından ve riyadan...
Yenik düştüğümü hissediyorum bazen.
Bu kadar kötülüğün ortasında.
Yara almadan kurtulmak ne mümkün, Herbiri bırakıyor kalpte parmak izi.
Çıkarı yok, kaçarı yok mutlaka tutuyor birisi.
Dur durak bilmeden geçiyor zaman.
Kolay değil bu hayatta hiç birşey, kolay olanı da beni bulmadı zaten.
Urba gibi giymişim yalnızlığı üzerime. Ben diyorum ben!.. böyle mutluyum.
Nefretten, kinden, bencillikten uzak.
Ama işte kaçmak imkansız, hayat senfonisi devam ediyor... Yine seher vaktini buldu saatler,
Sahne yavaş yavaş kapanıyor yalnızlığın rolü bitti. Şimdi sıra mutlulukta, açalım mı bir kez daha sahneyi.....
©halleberry
H