Penceremin karşısında bir ev uzun balkonlu
oturuyor orada komşu kızı.
seyrediyorum perdenin arkasında usulca.
aşkın ne kadar ulaşılmaz olduğunu seyrediyorum.
saçlarını nasıl topladığını,
ve tapınıyorum aşka oracıkta tüm kalbimle,
ve bir kez daha aşık oluyorum.
onu bana veren tanrıya,
sonra yakınıyorum o tanrıya,
onu bu kadar ulaşılmaz yaptığı için
birde perdeciye yakınıyorum.
perdeleri bu kadar kalın yaptığı için
filozofları düşünüyorum şairleri
aşkı yazanları
sonra kalemin aşkı anlayamayacağını
anlıyorum.
oysaki yazmak isterdim aşkı herşeyiyle.
aşkı şiirlerde anlatmaya çalışmış
şaairlerle arkadaş olmak isterdim.
göçüp gitmeselerdi bu dünyadan.
bir rakı masasında yarı kısık gözlerle,
onların ağızından duymak isterdim aşkı
sana aşkımı anlatmadan önce.
©onurince
O