Paraşütsüz düşüyorum yurduna,
Tanıdığım kuş seslerini geride bırakarak,
Gözlerime yeni bir arkaplan çiziyor umutların,
Ben seni hayatın zirvelerinde yaşamaya başlıyorum,
Sana söylemem gereken bütün kelimeler havada asılı duruyor,
Ve ben kanatlarımı en güzel kelimeleri seçebilmek adına açıyorum,
Kalbine dokunana kadar;
Yalnızca susuyorum...
Hayatına dalıp gitmeden önce uçmayı öğrenmem gerekiyor,
Ayaklarımın henüz yere basmamasını umursamıyorum,
Elinden tutacak olmam cesaret veriyor,
Çünkü seni iyi tanıyorum...
Rüzgarın ivme kazandırıyor bedenime,
Bulutlara çarpa çarpa daha bir hafifliyorum,
Ancak bu hafiflik yükümü azaltmıyor,
Çünkü ben sana acele edip;
Onlarla birlikte geliyorum...
Paraşütsüz düşüyorum yurduna,
Sanırım seni biraz acele seviyorum...
Mehmet Çekiç
M