Bir kayboluşun içine doğdum ben.
Sonu aydınlık olmayan, zifiri bir kayboluş.
Tüm hikayem inanmak ile başladı.
İnandım, uçsuz bucaksız bir inançla inandım.
Sığınacağım bir kale inşa ettim bunun üzerine.
Bir gün enkazı altında olacağımı bilmeden...
Hep bir düşman aradım kendime.
Sarsılmaz dediğim bu kaleme zarar verebilecek bir düşman
Aradıkça öldüm ben aslında.
Aradığım tüm o yollarda sevdiklerimi görünce,
Seviyor sandıklarıma denk geldikçe.
En çokta güven zarar verirmiş insana
İçten içe sızar benliğine.
Seni bir anda öldürmez aslında
Başlarda umut verir sana.
Seni, farklı bir sen olarak hissettirir.
Seni, kandırdıkça mutlu eder.
Mutlu ettikçe de öldürüyormuş meğer.
Öldüğünü ne zaman anlarsın biliyor musun ?
Yanı başında o sevdiklerini göremeyince
Yalanları ile çekip giderler ansızın, anlayamazsın.
En çok ihtiyaç duyduğun anda
En çok olmasını istediğin anda,
Gözlerin arar durur ama göremezsin.
Seni, sana bırakırlar.
Kendinle kalakalırsın öyle
Kendinle kaldıkça, kendinde kaybolursun.
Kayboldukça kaybolursun...
G