Ne sana kırgınım,
Ne de kalbime,
Sahi becerebilir miyim yalnız kalmayı,
Issız çölleri engin denizleri yalnız geçmeyi,
Ne zaman bitecek diyorum kendime,
Bu dünyadaki sürgün hayatım,
Nereye baksam hep sen varsın,
Bazen sokaktaki kaldırım taşında,
Bazen de titrek bir sokak lambasının altında,
Mükemmel bir hayatım yok belki;
Ama gülen bir yüzüm ve her gün,
Şükreden bir kalbim var,
Çok yordu bu şehir beni,
Ayaklarım gitmez oldu,
Bu fani dünyanın omuzlarıma bıraktığı yükten,
Geçmiyor bu yorgun gecelerim,
Ağır ağır adımlıyorum bu şehrin sokaklarını,
Ve hangi ev alır beni bilmiyorum.
Anladım ki bu hayat bana göre değil,
Bu hayat zalimlerin ve günahkarların dünyası.
©apollo35
H