Seni kaybetme korkusu benden aldı.
Öylece severken seni, kaybetmekten korktum.
Yanı başımda dururken, nefesini duyarken,
Her yerde sen varken.
Sen en yakın dostumken, onca işaret varken,
Engeller sadece kafamda dururken,
Aşkından korktum, ikimizi de yakarken.
Bilemedim, uzak dururken, senmişsin bana merhem.
Sana söylediklerim, içimde büyüyen bir sır gibi.
Başkasıyla mutlu olmasan,
Gitmeden iki sözüm olacaktı sana,
Üçüncüye kalmadan unutacaktım,
Gözlerine dalarken gözlerim.
Yarım kalmış bir hikaye gibiyiz,
Ne başını anlatabildim sana, ne de sonunu.
Kelimeler düğüm düğüm boğazımda,
Sana dökülmeyen her hece, içimde bir yara.
Yokluğunda kimsesiz ve evsiz ruhum,
Senmişsin tek yurdum, huzurum, mutluluğum.
Umudum olmasa da beklerim seni.
Mutlusun başka kollarda, sevgimden habersiz.
Bir gün dost ararsan, aşkım yeter sana.
Yanı başında olup, senden uzak olan,
Sana mahrum kalan, sevdalı bir adam.
Çıkmadan ruhum, koş gel, benden dinle.
Sana olan sevgimi yerinde izle.
Kaç şiir yazdım sana ulaşmayan, haberin olmadan.
Uykumda sen, yokluğunda bertaraf olan ben.
Çocukken oynadığımız oyunlarda bekliyorum seni.
Yine sen anne, ben baba, kalan herkesin çocuk olduğu.
Sanki yıllar önce verilmiş bir söz gibiydi oyunlarımız.
Ruhumuz anlamış gibi kavuşmuştu çocuk bedenimizde.
Gel, çocuk olalım ikimiz de.
©mertyzc
M