Tuşlara basıyor parmaklar, gözler ekrana kilitli, Bir sanal alem açılıyor, her tıkla yeni bir pencere. Yalan ve dolanla örülmüş bir dünya bu, Gerçeklerden uzak, sonsuz bir labirent.
Anlık haz peşinde koşuyor insan, Bir an önce doyurmak istiyor açlığını, Ama nefsin açlığı bitmez asla, Daha fazlasını ister, daha fazlasını...
Aileler dağılıyor, sevgi zayıflıyor, Yalnızlık çörekleniyor kalplere, Sanal kahramanlar peyda oluyor, Gerçek dostlar unutuluyor, kayboluyor.
"Ne için geldim, ne için varım?" diye sormuyor, Beşeri varlık ahmaklaşmış, körleşmiş, Sanal alem onu yutuyor, benliğini siliyor, İnsanlık değerlerini yok ediyor.
Dikkat et ey insan, bu bir tuzak, İnternet bir makara iplik gibi, Açıldıkça ucunu göremiyorsun, Düşme sakın o uçuruma, kurtaramaz seni kimse.
©hasanbey.
H