Sanma ki her satır bir yol alır
Her yazılı kalemden çıkar,
Sanma ki doğan güneş seni es geçer,
Hayat seni omuzlarında aşağı çeker,
Sanma ki yeniden yeşermeyecek bu mevsimler
Duygular silinir, yerine ölümsüzlük alır...
San sen, şimdi bu yol sana çıkıyor
San ki kalem değil kelam yola sapiyor,
San sen Güneş doğarken seni aydınlatıyor
San hayatı bir öyle bir böyle sana gösteriyor,
San sen mevsimler baharı müjdeliyor
San, sevenler de ölümüyor...
Sonrası yoldan çıkmadan,
kalem yazarken yüreğe dokunmadan,
Sonrası mi omuzlarından inmiş ve sen yeniden,
Gülerken Güneş ısıtmış yanaklarını,
Sonrası çiçek takmışsın kulağına,
yaşadığın hayatı son kez solumaşcasına....
©sozucar
S