onlar,
bir avuç çocuktu
gitme mecburiyetinde oldukları yolculuklarında
yapayalnizdilar,
ve güle oynaya gittiler
bir çocuk sessizliğine bürünerek...
onların,
sırtlarında ki erzaklarıdır
yetiştirdikleri ölüm konvoyuna
beyaz yorgana sarındılar birlikte
hic kimse bilmeden arındılar
kar’dan bir semada
geride kalanlardan anlatmışlardı
"bizim köyün camisinden"
"dualarla başlamıştı yolculuğumuz" diye
kaç isimsiz duaya sarındı şimdi
kaç annenin yüreğine düştü gönderilen
o evlad özlemi
- üşüme diyor annem
- ellerimi tutuyor
- eksi otuz derecede bir ölüyü karşılıksız seviyor
- ne garip... 😑
©vefakar
V