herkez birgün bir yolunu bulur
bir bakmışsın hiç kimse kalmamış
sonun yalnızlık ve esaretten gece
üstüne sinen o puslu bahar sabahı
tutan olmuyor elinden kim nerede
uykular bin yıldır kabusu yaşar.
camlar buz yürekten içe
ezilip geçilen güller dere
koru kendi amansız gece
zaman ömrünü çalıp gider
sar karanlığın en boşluğunu
acı dediğin dinmez kolay ki
hatırlanır bir zaman sonra
hatırlanmak istenmeyen şu
hatıralar bırak şarkılar sen
şiirler zaten hasreti anlatır
yandın yanacağın kadar oysa
küllerin savrulur hüzün içinde
C