Sustu, deniz kuşları …
Üşüdü balıklar...
Hiç anlamadım gideceğini, gözyaşlarını öperken…
Hiç …
Anlamadım kum taneleri yakarken avuçlarımı…
Şimdi içimde gemiler avaze bir çığlıkta demirlemişken
O şarap kokan dudakların ağlar mı kendine…
Ağlar mı o alyansın suya düşerken
Gözlerinin içine bakıp, gitme dediğine…
Yine sana…
Herkes kendine ağlar bilirim
Dün gökkuşağı vardı bilmem gördün mü?
Ne diledim biliyor musun?
Üşüyen bir karınca görmüştüm
Bir sağa bir sola gidiyordu
Belli ki yoktu gidecek yeri
Ona bir ev diledim
Çünkü ben hep sevdim kimsesizleri
Hep üşüdüm biliyor musun?
Sokak çocuklarının avuçlarını birbirlerine sürtmelerinde…
Hep sana...
Şimdi, düşlerimin öldüğü yerdeyim
Yani sensizlikteyim
Yanı başımda midye kabukları
Ve gözlerime kazıdığım tenindeki denizyıldızı
Kanayan yüreğimin bir türlü iyileşemeyen yarası…
Sustu…
Şarkılar da sustu...
Gökkuşağı bir daha ne zaman çıkar sence?
O çok sevdiğin çikolatalardan dileyeceğim
Sahilde ah İstanbul şarkısını dinleyenlere…
©_baran_
B